Postimet e Kolosianëve

Kolosianëve lexohet si një përgjigje e qartë si kristali për një problem modern: tingulli i vazhdueshëm i "Jezusit plus diçka tjetër". Letra u shkrua nga Pali për një kishë që ai nuk e kishte vizituar, dhe urgjenca vihet re sepse besimi i tyre po mbingarkohej..

Drita e mëngjesit në Romë bie mbi pergamenë dhe zinxhir, dhe bashkë me të lind një pyetje që ende na përball: si bëhet e vërteta jetë? Kolosianëve 4 përgjigjet me një ritëm aq të vjetër sa Kisha: lutje e përkushtuar, prani e mençur, fjalim i hirshëm, …

Skena hapet në një dhomë të qetë romake ku drita e vajit dridhet mbi pergamenë dhe zinxhir, megjithatë fokusi i vërtetë është liria. Pali, nën roje, flet me nxehtësinë e një njeriu të bindur se ringjallja nuk është një metaforë, por realitet. Ai shtron…

Historia e Kolosianëve 2 shpaloset si një derë që kalon nga ankthi në qetësi. Pali shkruan nga zinxhirët, megjithatë fjalët e tij mbartin një qetësi të fortë: Krishti është i mjaftueshëm. Kisha në Kolos u përball me zëra bindës që premtonin përmirësime shpirtërore - festivale, vizione…

Ky kombinim nuk mund të ishte më mbresëlënës: një burrë i lidhur fizikisht nga zinxhirët romakë, por shpirtërisht i çliruar për të shpallur të vërtetat më të thella kozmike të shkruara ndonjëherë. Ky paradoks qëndron në zemër të letrës së Palit drejtuar Kolosianëve, një kryevepër..