Postimet e Malakisë

Malakia qëndron në buzë të Dhiatës së Vjetër si një llambë e fundit dhe e qëndrueshme para se dritat të shuhen, duke mbajtur paralajmërimin e fundit të Perëndisë para heshtjes së gjatë. Si libri i fundit i profetëve, ai nuk përqendrohet te ushtritë apo spektakli. Ai përqendrohet te marrëdhëniet…

Kapitulli 4 i Malakisë qëndron në prag të profecisë, zëri i fundit profetik para shekujve të heshtjes hyjnore. Ky përfundim i shkurtër, por i fuqishëm i Dhiatës së Vjetër mbart një mesazh që jehon në kohë - një mesazh gjykimi, shprese, pajtimi…

Malakia 3 flet fuqishëm për tendencën tonë moderne drejt besimit gjysmëzemërt dhe vetëkënaqësisë shpirtërore. Ky kapitull i thellë fillon me një premtim hyjnor që jehon nëpër shekuj: "Ja, unë po dërgoj lajmëtarin tim për të përgatitur rrugën para meje..

Në zemër të Malakias 2, e gjejmë veten duke ecur përkrah një profeti të lodhur me një mesazh hyjnor që jehon nëpër shekuj. Ky tekst i fuqishëm na përball me një sfidë të përjetshme: hendekun midis ritualeve tona fetare dhe çdo gjëje tonë…

Libri i Malakisë hapet me një nga pohimet më prekëse në Shkrimin e Shenjtë: "Unë ju kam dashur", thotë Zoti. Megjithatë, përgjigjja e Izraelit zbulon apatinë shpirtërore që ishte vendosur në komb: "Si na ke dashur?" Perëndia përballet me popullin e Tij..